Ήμουν στην άλλη φυσιογνωμία της πόλης, σε δρόμους ταξίδια που δεν είχαν ερμηνεία, σε πόρτες που η φλυαρία έδινε μόνιμα συνέντευξη στον ενικό.
Γελούσε ο κουτσός καιρός από τη χαραμάδα.
Με επέλεξες και ας μη το ξέρεις, είπε, τώρα θ’ αλείφεις τα δυο σου πόδια με το χρέος του δραπέτη, θα ‘χεις ένα παιδί αεικίνητο στο ένα, και μια στοργή αρχαίας ιστορίας στο άλλο. Τα χωρίζουν εκατόν ενενήντα επτά εκατομμύρια πεντακόσιες τριάντα εννέα χιλιάδες και διακόσια λεπτά περίπου. Ανάμεσα τους η διάρκεια με τις ερωτήσεις, η πραγματικότητα των εναλλασσόμενων φαναριών, οι αγκώνες που παραγκωνίζουν, τα μικροσκοπικά δάκτυλα που έλκουν.
Τις μέρες, μου έδειχνε με προτεταμένη την πατερίτσα τις φλύαρες φωνές, τις νύχτες τέντωνε το σαθρό πόδι και τρόμαζε τα μεταμεσονύχτια τρένα. Έβγαιναν κραυγές. Ρουφούσε όλα τα επιρρήματα, κι ύστερα ξήλωνε από το λαιμό του τις χορδές, έπλεκε σύμβολα. Μην καταπίνετε τις αισθήσεις.
Έλιωσαν τα ‘’ξέρω’’ μεγάλωσαν οι κακές λέξεις, πεινούσαν επιθυμίες. Το εύθραυστο καλό μεταμορφώθηκε σκόνη σε μαύρο ράσο. Μ’ ένα φουουουου τινάχθηκα χιλιάδες ροκανίδια, σαν να μην ήμουν ποτέ άνθρωπος, ούτε το ‘’α’’ της απόλαυσης δεν μπορώ να προφέρω.
Μη φοβάσαι την αθόρυβη μου πτήση, έχω τώρα μια ελάχιστη τοσοδούλα σκιά διαμελισμένη κομφετί, δεν θα κοιμάμαι, δεν θα τρώω, δεν θα σου πιάνω την καλύτερη θέση θέασης στο σινεμά, δεν θα πλέκω τα πόδια μου ανάμεσα στα δικά σου όταν κοιμάσαι, δεν θα ξενυχτάς τ’ άπνοια τινάγματα μου, μόνο θα ξυπνάς με το άρωμα της καραμέλας του καφέ, που σου χάρισα. Είναι ολόδικος σου τώρα, κι είχα μια αδυναμία σε αυτή τη γεύση. Φουουουου πάει και το ‘’α’’ της απόλαυσης.
© Ελένη Νανοπούλου
foto: onlysand3.blogspot.com
