Η πόλη μετά

Είχε τη συνήθεια
να μεταφέρει εκδοχές

να έρθω λέει
στην κλεισούρα της πόλης
στην ασφυξία των παρεξηγήσεων
και στις μετακομίσεις των βουνών

είχαν την συνήθεια
να παίζουν σφαίρες σαν βόλους
κι όποιον πιάσουν
έχουν στις σκοπιές
έμπιστους πολύλαλους διάνους
φούντωνουν τα φτερά
ξεβαμμένα από ευχή
μόνο η προϋπόθεση επαναλαμβάνεται
σε όλες τις διαστάσεις του καιρού

περίφρακτοι δρόμοι
φορεμένοι τόσο

ξεχείλωσαν τα πόδια

ποιος είπε
πως σπουδάζεται το νόημα
ξεφεύγει σαν τον πόντο
δεν συναντιέσαι μετά

έπαιζα αναμεσίς στις μετακομίσεις
είχα τη συνήθεια
ν’ αγγίζω την υπόσχεση
εκεί συνάντησα την ομοιότητα μου

σαν να με έβρεχε ανάσες ήταν

η πόλη μετά
έκλεισε τα εισαγωγικά
μην έρθει η προαίρεση από έξω

foto by Alexey Titarenko

© Ελένη Νανοπούλου

face your fear

Κάνε μια ευχή, κοφτερός βράχος ο διάττων, μαγνήτης να με τραβά από τον κρόταφο. Σ’ ένα διάλειμμα ημίχρονο ήμουν γυναίκα με σάρκα παιδίσκης. Πως παίζονται οι πεθυμιές; στο Carousel όποια θέση κι αν πάρεις γύρω – γύρω από το πουθενά περιστρέφεσαι. Ζαλισμένος κυνηγάς μόνιμα τον μπροστινό, ποτέ δεν τον φτάνεις, κι ο επόμενος σου στην ίδια κοινή επιδίωξη. Δεν με φτάνεις δεν σε φτάνω, δεν με βλέπεις δεν σε βλέπω, μια τάχα τυφλόμυγα κλέβει ματιές. Διακοσμώ τα μαλλιά μου με πολύχρωμα μανταλάκια, την ακόλουθη ημέρα θα κάνουμε τραμπάλα, εκεί θα δεις ποιος έχει τη δύναμη να πάει πιο ψιλά, θ’ ακουμπήσω τη λάμπα του ήλιου.

Τα μανταλάκια θα την πιάσουν απο τα νύχια τόσο σφιχτά όσο να στεγνώσει ακόμη και η σκιά της.

Τότε θα εμφιαλώσω το λεπτό της συρματάκι, τους έξι χιλιάδες βαθμούς κελσίου, τους σπασμένους καθρέφτες αντανάκλασης, όλες τις αλληλογραφίες πυρκαγιάς που με κρατούσαν ξάγρυπνη να σου μιλώ, και εσύ της ιδιαίτερης σοφίας θα γράφεις με τ’ αριστερό ‘’ολική άλεση’’.
Πειρατής με το γυάλινο μάτι, κι ένα μισοάδειο κεφάλι γωνίας αντιμέτωπο σε φόβο.
Πρέπει να φύγω ο μαγνήτης μου απορρόφησε όλες τις μυρωδιές, αν μου κάνεις αλκοτέστ θα ναρκωθείς.

''Αντενδείξεις''

© Ελένη Νανοπούλου

here it is

''here it is - Leonard Cohen''
διασκευή από: Τρίφωνο

''Ερωφίλη - Νίκος Κουρουπάκης - Δημήτρης Υφαντής''
με τη φωνή της Λίνας Νικολακοπούλου

video : Ελένη Νανοπούλου

κι εδώ:You Tube

Η θάλασσα έξω

Είπαμε
για τον πρώτο κύκλο
και τα ποιήματα
για τα θηρία στόματα
τα κενά μάτια
τα επιφωνήματα
έκπληξη

τη στιγμή
που μου τοποθέτησαν
το κεφάλι
έβαλαν και μιαν ανάφλεξη
να με πυροβολεί
όταν η σιωπή δεν σκέφτεται

στρογγυλό καϊμάκι
στρογγυλό κατακάθι
βλέπεις
αναβοσβήνουν μάτια
βλέπεις
διχοτομημένο ήλιο
οι γραμμές του χεριού
παραπόταμοι
τώρα θα σου πουν
το χρυσό αριθμό
της ευτυχίας

δεν είπαν
έχει εξαντληθεί
ο εαυτός σου
στις μεταμορφώσεις

δεν είπαμε
τα μάτια της θάλασσας είναι εκστρατεία

''αντενδείξεις''

© Ελένη Νανοπούλου

Χαρακτικό ''Τάσσου''

Την πάω κι εγώ προς το ποτάμι
πιστεύοντας την για κορίτσι
μα εκείνη είχε άντρα.
Ήταν τη νύχτα του Σαντιάγο
και σχεδόν σα να ‘χα τάμα.
σβήσανε οι γρύλοι.
Προς τις τελευταίες γωνίες
πιάνω τα στήθη της στον ύπνο
κι άξαφνα και μου ανοίξαν
σαν δυο ματσάκια υακίνθων.
Η κόλλα του μεσοφοριού της
έφτανε ως την ακοή μου
σαν κομμάτι από μετάξι
που έσκισαν δέκα μαχαίρια.
Δίχως ασημένιο φως στα φύλλα
τα δέντρα όλα είχαν φουντώσει,
κι ένας ορίζοντας με σκύλους
γαβγίζει πέρα απ’ το ποτάμι.

Τις βατομουριές περνώντας
κι ύστερα αγκαθιές και βούρλα,
κάτω απ’ το θάμνο των μαλλιών της
κάνω μια τρύπα μες στον άμμο.
Εγώ βγάζω τη γραβάτα.
Εκείνη βγάζει το φουστάνι.
Τη ζώνη εγώ με το ρεβόλβερ.
Τους τέσσερις αυτή κορσέδες.

Οι νάρδοι μα και τα κοχύλια
αφή δεν έχουνε πιο φίνα,
και κρύσταλλα με τη σελήνη
δε λάμπουνε με τέτοια λάμψη.
Ψηλά τα πόδια μου ξεφεύγαν
σαν τα τρομαγμένα ψάρια
ως τα μισά γεμάτα φλόγα
ως τα μισά γεμάτα κρύο.
Έτρεξα κείνο το βράδυ
τον καλύτερο απ’ τους δρόμους
σε φοράδα από σεντέφι
και με δίχως χαλινάρια.
Σαν σωστός άντρας δε θέλω
να σας πω όσα μου είπε.
Το φως που έχω της συμπάθειας
διακριτικό με κάνει.
Φιλιά κι άμμο λερωμένη
τη φέρνω πάλι απ’ το ποτάμι.
Με τον άνεμο χτυπούσαν
όλα τα σπαθιά των κρίνων.
Φέρθηκα όπως μου ταιριάζει.
Σαν αληθινός τσιγγάνος.
Της χαρίζω πανεράκι
για τη ραπτική αχυρένιο,
κι όχι είπα στον έρωτά της
γιατί αν και είχε άντρα
μου είπε πως ήτανε κορίτσι
σαν την τραβούσα στο ποτάμι.

Το ποίημα από το «Romancero Gitano» Του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα: Η Άπιστη Παντρεμένη
Σε απόδοση του:Βασίλη Λαλιώτη και με ένα χαρακτικό του Τάσσου είναι φιλική προσφορά προς τους θεατές του θεάτρου «Μαύρη Σφαίρα» με την ευκαιρία της παράστασης του έργου «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»

Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα (ΜΑΥΡΗ ΣΦΑΙΡΑ)

Το θεατρικό εργαστήρι Μαύρη Σφαίρα, λειτουργεί ως εργαστήριο υποκριτικής από το 1992 και το 2000 πλαισιώνεται από ομάδα θεατρολόγων και ηθοποιών. Το 2002 διαμορφώνεται σε μικρό θέατρο 25 μόλις ατόμων και στο μικρό χώρο που λειτουργούσε ως καταφύγιο πολέμου ανεβαίνουν θεατρικές παραστάσεις.
Η Τότα Σακελλαρίου ίδρυσε το εργαστήριο αυτό και με την εμπειρία από την μαθητεία της κοντά στον Κάρολο Κουν και τις άλλες της θεατρικές σπουδές έχει την καλλιτεχνική του διεύθυνση και έχει καταφέρει να μετατρέψει τον χώρο σε ένα ζωντανό κύτταρο του θεάτρου με πολλές αξιώσεις.Τo έργο που ανεβαίνει αυτό τον καιρό στη Μαύρη Σφαίρα είναι Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα του Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Η Σακελλαρίου σκηνοθέτησε μια καθ’ όλα προσεκτική παράσταση, που σε απορροφά ολόκληρο και σε μεταφέρει με μοναδικό τρόπο στο χωροχρόνο του έργου.
Το έργο παίζεται σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου και σε σκηνοθεσία Τότας Σακελλαρίου, η οποία έχει επιμεληθεί επίσης τον φωτισμό και τη μουσική.
Τα σκηνικά και τα κουστούμια έχει κάνει η Ισμήνη Καρυωτάκη.
Οι: Βασίλης Αφεντούλης, Έφη Καλογεροπούλου και Γιώργος Μάρδας είναι βοηθοί σκηνοθέτη.
Τους βασικούς ρόλους, εκτός από την Τότα Σακελλαρίου που πρωταγωνιστεί, παίζουν οι: Μαργαρίτα Λιάκου, Άννα Μέγα, Ράνια Σκέρτσου, Σοφία Γκάτση, Καρολίνα Μωρέτη, Αθηνά Μαθιουδάκη, Μαρία Κακούρου, Στέλλα Βασίλα, Μαρίτα Λόλη και Κάντιω Ηλιοπούλου.

Ακόμη έχω την γεύση από το τρατάρισμα του λικέρ...